Παρασκευή, 6 Απριλίου 2018

Όνειρο της 24ης Φεβρουαρίου 2018, αργά απόγευμα Σαββάτου.







Είμαστε στο πατρικό του εξαδέλφου μου, στο Χαλάνδρι, του επιλεγόμενου Γαργαντούα. Είναι βράδυ. Πολλοί συγγενείς μαζεμένοι, ακούω τις φωνές τους, είναι η ώρα να φύγουμε.

Η γιαγιά μου η Μαρία σπρώχνει την αδελφή της, την Αλεξάνδρα, που είναι σε καροτσάκι. Αυτή την θεία την Αλεξάνδρα, την λέγανε Γαρίδαινα, και μόνο η γιαγιά η Μαρία την έλεγε Αλεξάνδα. Γιατί ήταν παντρεμένη με τον Γαρίδη. Που τον λέγαν Γιώργο δηλαδή, αλλά όλοι τον φωνάζαν Γαρίδη, το επώνυμό του.

Πάω να βοηθήσω με προθυμία, σηκώνω στα χέρια το καροτσάκι με την Γαρίδαινα να το κατεβάσω από τα σκαλάκια της κουζίνας στον κήπο, πούπουλο εντωμεταξύ η Γαρίδαινα.

-Πρόσεχέ την, μου λέει η γιαγιά η Μαρία, "δεν την βλέπεις πως είναι, χάσκει ο κώλος της να βγει η ψυχή της, όπου νάναι θα πεθάνει!"

Οπότε γυρνάει και η Γαρίδαινα και της λέει "μπα, που κακό ψόφο νάχεις, κακούργα!"

Και κρυφογελάγανε.


Οι φωτό:  Η γιαγιά μου η Μαρία,  ο Γαργαντούας κι' εγώ. Γύρω στο 1954-55.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου