Τετάρτη, 23 Μαΐου 2018

Όνειρα γλυκά, το απόγευμα της Παρασκευής, 18 Μαΐου, τα σου α λα κρεμ, τα S-400, ο Αη Γιάννης ο Πρόδρομος, και ο Ρασπούτιν-Πούτιν.



Είμαστε σε κάποιο υπερπολυτελές ξενοδοχείο, στην Αθήνα ή στη Βηρυττό, δεν ξέρω. Σε μια σουίτα, ή στην ταράτσα που έχει μπαρ.

Είναι κι' ένα κουτί γλυκά, σου αλλά κρεμ, υπέροχα, τραγανά, φρεσκότατα, τάχω ταράξει εντωμεταξύ, ο κουνιάδος μου που τάχε μπροστά του αλλά μίλαγε με κάτι άλλους, δεν πρόλαβε να φάει παρά ένα. Πηγαινοερχόμουνα εγώ, έτρωγα ένα δύο, μετά άλλα ένα δύο, το άδειασα σχεδόν το κουτί. Ένα έμεινε, της ντροπής.

Έχουμε και κάτι πυραύλους S-400 τηλεκατευθυνόμενους με ραντάρ, σετ ολόκληρο, αλλά μινιατούρες, όπως τα τραινάκια. Ξαφνικά αρχίζουν να πετάνε γύρω από το ξενοδοχείο αεροπλανάκια και  drones μικροσκοπικά, κάνουν σαν κουνούπια. Τρέχω να συνδέσω τους S-400  που είναι στα κουτιά τους ακόμα, να τα καταρρίψω. Αλλά δεν τα βρίσκω όλα τα κουτιά, είναι στη ντουλάπα, κανένας δεν βοηθάει εντωμεταξύ. Πάω να φάω το σουδάκι της ντροπής.

(Εδώ τελειώνει το όνειρο, ξύπνησα.)

Τις προάλλες ζωγράφισα ένα πορτρέτο του Ψαραντώνη που μου ζήτησε ο Σπάρταλης, αλλά δεν το πέτυχα,  δεν του μοιάζει, πιο πολύ μοιάζει τον Αη Γιάννη τον Πρόδρομο, εν Ιορδάνη βαπτιζομένου σου Κύριε, που λέει το τροπάριο. Στη Δυτική Όχθη.

Αλλά και του Ρασπούτιν μοιάζει. Όχι στα μαλλιά, αυτός είχε ίσια.

Ρασπούτιν, Πούτιν.


Η ζωγραφιά: Ο Αη Γιάννης ο Πρόδρομος. Παστέλ και ακρυλικά σε Α4 πολυτελείας.

Κυριακή, 20 Μαΐου 2018

Πατρίδα είναι φωτογραφίες.



Θάταν το πενηνταεφτά. Μάλλον Απόκριες. Με ντύσαν κουνέλι ή λαγό, τότε δεν καταλάβαινα τη διαφορά. Θα πηγαίναμε επίσκεψη, ωραία είπα. Μούδωσε ο πατέρας το λάστιχο, πότιζα κι' εγώ, η μάνα ντυνόταν, ωραία είπα. Μου άρεσαν οι λάσπες. Αλλά βγήκε η μάνα στο παράθυρο και είπε πως θα λερωθώ, γκρίνια. Και μου πήρε το λάστιχο αυτός. Και μετά άλλαξε και το πρόγραμμα, θα βγαίνανε έξω, οπότε δεν θα με παίρνανε μαζί, κι' έκλαιγα γοερά.

Είχαμε και μια κοπέλα στο σπίτι, υπηρέτρια τις αποκαλούσαν τότε. Κοιμόταν στον διάδρομο. Χριστίνα την έλεγαν. Μ' έβγαζε βόλτα τ' απογεύματα του καλοκαιριού, όταν λείπαν ο πατέρας κι' η μάνα. Συναντούσε κι' έναν αγαπητικό, σε κείνες τις βόλτες. Πρέπει νάταν χωροφύλακας, εκεί παρακάτω από εμάς ήταν το Τμήμα. Την έδιωξαν μετά. Ποιός ξέρει, παραήταν όμορφη. Χαραμιζόταν, σκέφτομαι, τώρα που την βλέπω στην φωτογραφία.



Με ρόμπα και μπιστόλι, και μια καρδερίνα που ήθελα να την χαϊδέψω, μας χώριζε το κλουβί, το δικό της, το δικό μου.



Χτίζαν τότε, σαν μανιτάρια ξεφύτρωναν σπίτια. Μου άρεσαν οι λάσπες, ανακατεύαν τσιμέντο και άμμο και νερό, γεμίζαν ντενεκέδες, τους ανέβαζαν στις σκαλωσιές. Εδώ χτίζουν του Ανδρεαδάκη, είχε παλινοστήσει εξ Αμερικής, μένει ο γιός του τώρα εκεί. Από πίσω της κυρίας Αδαμαντίας, που είχε κόρη τη Λιλή, χρώσταγε της Μιχαλούς αυτή. Όταν συχωρέθηκε η κυρία Αδαμαντία, η Λιλή σφράγισε τα παράθυρα και τσιμέντωσε όλο το οικόπεδο. Πήρε φωτιά μετά από το γκαζάκι το σπίτι, κάηκε μαζί με τη Λιλή την κακομοίρα, πρόσφατα αυτό, μετά το 2000. Και παραπίσω η Χωροφυλακή, με την ταμπέλα της, πολυκατοικία τώρα. Τι να απέγινε αυτός ο χτιστάκος;



Ανθρώποι πάνε κι' έρχονται, σαν μυρμήγκια στις μυρμηγκότρυπες, είχε μιλιούνια τότε.

Είχα δει ένα όνειρο, πάνε πολλά χρόνια. Ήμουν εκεί, πριν γεννηθώ, πριν χτιστούν τα σπίτια, μόνο αγριόχορτα κι' άχτιστα οικόπεδα, μια σαβάνα...

Ή από ψηλά, να πετάω, να με δροσίζει ο αιθέρας, και να βλέπω τα πάντα από ψηλά, σαν αετός της Καθαράς Δευτέρας...

Η νυν Εθνικής Αντιστάσεως, από την συμβολή της Κηφισίας ως τα σίδερα Χαλανδρίου, αεροφωτογραφία του 1940.

Λεπτομέρεια της αεροφωτό του 1940. 1. Αγία Βαρβάρα. 2. Οικία Μαυρομάτη.. 3. Κτήμα Αβέρωφ. 4. Τζαβέλλα και Θεμιστοκλέους (μονοπάτι, τότε.) 5. Κλινική Βλαστού, μετέπειτα Χωροφυλακή. 6. Νυν 25ης Μαρτίου. 7. Συμβολή Κηφισίας και Εθ. Αντιστάσεως

Το ποίημα: Ο τρελός λαγός, διαβάζει ο Μίλτος Σαχτούρης.


Μελάνια



Θάθελα να σας γράψω ένα ποίημα πολύ πολύ παράξενο, Μελάνια
Που ξεχυλίζουν τα μελάνια μου σ' αυτήν την περίσταση σαν τα νερά του Μισσισσιπή
Στις απέραντες πεδιάδες τρέχει η πένα μου σαν σιδηρόδρομος καταπίνει εκτάσεις
Γλυστράει στο λευκό χαρτί όπως τα σώματα σε λευκά μεταξωτά σεντόνια
Μα ξέρω πως είν' το σύστημα εκεί δαιδαλώδες και πολύπλοκο, και κάθε παραφυάδα
Υπηρεσίες, στρατηγεία, πολυεθνικές, ινστιτούτα, λόμπι και κοινή γνώμη, η Ιστορία
Η Ιστορία, Μελάνια, είναι η συνισταμένη, μιλιούνια ανθρώποι, ο καθείς και βούλεται
Ο καθείς και νομίζει πως θα γράψει την Ιστορία του Κόσμου, κι' η ζωή του ένα κόμμα
Μα η Ιστορία, Μελάνια, είναι ασύνειδη, η συνισταμένη των βουλήσεων είναι άβουλη,
Είναι -πως να στο πω- σαν Πρόεδρος με περουκίνι κλόουν, είναι αυτή η συνισταμένη*
Και λέει απίστευτες μπούρδες, δεκάχρονος στο λούνα παρκ της Οικουμένης, ωστόσο
Υπηρεσίες, στρατηγεία, πολυεθνικές, ινστιτούτα, λόμπι, δίχως να καταλάβει τον διορθώνουν
Αν και, Μελάνια, δεν είναι αυτό το θέμα, θάθελα να σας φτιάξω ένα ποίημα, και ζωγραφιές
Με πινελιές πηχτές όλο πάθος, όλο αποχρώσεις, από τις πιο χαρούμενες ως τι πολύ σκοτεινές
Μακάρι νάμουν Καββαδίας, μακάρι νάμουνα Τσαρούχης, ξέρανε αυτοί, ξέρανε
Κι' από αμαρτίες, κι' από πατρίδα ξέρανε, Μελάνια, θα θέλατε να γίνετε πατρίδα μου;
Ανέστιος και πλάνης περιφέρομαι, σαν κι' εσάς, μα σε ποιό σκλαβοπάζαρο σας βρήκε
Αυτός ο μαλάκας και σας αγόρασε, Μελάνια, στις γυμνές σας φωτογραφίες ορκίζομαι
Επανάσταση να σηκώσω για την Ανεξαρτησία σας, τόσο πολύ με ξεσηκώνετε
Κι' ας το ξέρω, η Ιστορία, Μελάνια, είναι ασύνειδη, η συνισταμένη είναι άβουλη
Κι' εγώ μικρός κι' ανήμπορος κι' ανέστιος και πλάνης, και πενθώ την φτωχούλα μου βούληση
Μα ελάτε, θάχω γάβρο μπουρδέτο φρεσκότατο και ρακή διαμάντι σε μια καλύβα στ' ακρογιάλι
Και τη νύχτα θα ντύσω τον ουρανό μ' όλα τ' αστέρια της Αστερόεσσας.

Η ζωγραφιά: Μελάνια. Πενάκι, παστέλ και ακρυλικά, σε Α4 πολυτελείας.

Η μουζική: Συμφωνία από τον Νέο Κόσμο (4η κίνηση,) με την φιλαρμονική της Πράγας.




*Από την επιστολή του Φ. Ένγκελς στον Γ. Μπλοχ, εδώ:
https://mauroflight.wordpress.com/2013/07/30/%CF%86%CF%81%CE%AF%CE%BD%CF%84%CF%81%CE%B9%CF%87-%CE%AD%CE%BD%CE%B3%CE%BA%CE%B5%CE%BB%CF%82-%CE%B3%CF%81%CE%AC%CE%BC%CE%BC%CE%B1-%CF%83%CF%84%CE%BF%CE%BD-%CF%84%CE%B6-%CE%BC%CF%80%CE%BB%CE%BF%CF%87/