ἀεὶ Λιβύη φέρει τι καινόν (Αριστοτέλης)


Σχόλια

Δημοσίευση σχολίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Απ' τα DNA βγαλμένοι των Ελλήνων τα ιερά…

Εικόνα
  Το μελαγχολικό βλέμμα του Βασίλη Γιουκουσκουμτζόγλου και τα σέρτικα τσιγάρα του Γεράσιμου Κρασσά. 1956. Έκανα το τεστ DNA . Καθαυτό το τεστ δεν έχει κανένα νόημα, πρόκειται για μια πολύ σύνθετη οργανική χημεία, και καμία σχέση δεν έχει με την καταγωγή μας. Νόημα αποκτάει μέσα στον χώρο και τον χρόνο, στο ιστορικό του περικείμενο . Το μεγάλο, που μαγειρεύουν οι ιστορικοί, και το μικρό, αυτό που σερβίρεται με το κοκκινιστό στις γιορτές της φαμίλιας. Όσα πιο πολλά ξέρεις για το περικείμενο, τόσα πιο πολλά θα σου πει το γενετικό σου υλικό. Όχι σαν βεβαιότητες, αλλά σαν πιθανές ερμηνείες της σύγκρισής του με το γενετικό υλικό άλλων ανθρώπων, που συμβατικά τους λέμε έλληνες, αλβανούς, βαλκάνιους, ιταλούς, ή άλλους. Μα οι πιθανές ερμηνείες είναι αβεβαιότητες. Κι' ωστόσο, αυτές οι αβεβαιότητες, τι παράξενο, σε δένουν μ' όσους υπήρξαν πριν από σένα, που άλλους τους γνώρισες κι' άλλους όχι, και με τον βίο τους, και τους τόπους τους, και με τον χρόνο που περνάει και μας κάνει κομμάτ...
Διαβάστε περισσότερα

Τον Νίκο τον γνώρισα ακουσίως.

Εικόνα
  Μία φίλη μου είχε ζητήσει να της γράψω τα τραγούδια μου σε κασέτα «για να τ’ ακούει». Εκείνη τα πήγε του Νίκου. Κι’ αυτός ενδιαφέρθηκε να τα ηχογραφήσει στο στούντιο της οδού Παπάφη. Ήταν άνοιξη του 1980. Είχα πάρει πτυχίο τον Μάρτιο, και ετοιμαζόμουν να φύγω διακοπές τον Ιούνιο στο εξωτικό Κέντρον Εκπαιδεύσεως «Παλάσκας». Περιμένοντας, γέμιζα το κενό μου στην Θεσσαλονίκη, φιλοξενούμενος σ’ ένα διαμέρισμα της οδού Δαγκλή, παρέα με αιώνιους φοιτητές, φρικιά, περιθωριακούς, χρήστες, μηχανόβιους, γόνους καλών οικογενειών και γάτες. Μάλιστα, ο ενοικιαστής του διαμερίσματος ανήκε σε όλες τις πιο πάνω κατηγορίες, εξαιρουμένης ίσως της τελευταίας. Όμως δεν ήταν η πανίδα του διαμερίσματος που με χάλαγε. Η αγωνία μου -κρυφή, αλλά συνειδητή- άλλη ήταν: άξιζαν άραγε τίποτα τα τραγούδια μου; Κι’ αν ναι, υπήρχε τρόπος να ακουστούν έξω από το αμφιθέατρο της Νομικής του Αριστοτελείου; Ερχόταν λοιπόν ο πέραν πάσης προσδοκίας Νίκος να δικαιώσει τους πόθους μου. Γιατί δεν ήταν ένας σκέτος πα...
Διαβάστε περισσότερα

Ου παντός πλειν ες Κόρινθον

Εικόνα
Είχανε οι αρχαίοι μια παροιμία που λέει ουκ παντός πλειν ες Κόρινθον, που πάει να πει δεν πάει ο πάσα ένας στην Κόρινθο. Διότι πλειν θα πει πληρώνειν. Και διότι είχε στην Κόρινθο μία εταίρα που την λέγαν Λαΐς. Αυτή η εταίρα ήταν σα να λέμε πουτάνα, αλλά με την καλή έννοια. Διότι άμα χρεώνεις τη νύχτα 3.000 € στον χώρο σου, ούτε βιζιτού λέγεσαι, ούτε έσκορτ, ούτε τίποτα. Λέγεσαι Υπεράνω. Ήταν λίγο φραγκοφονιάς, η Λαΐς, αλλά μετά λόγου γνώσεως. Διότι για να βγάζεις τέτοια λεφτά με την τέχνη σου, παναπεί πως έχεις μεράκι. Δεν γίνεσαι Πικάσσο άμα δεν αγαπάς τη ζωγραφική. Ούτε Κάλας άμα δεν αγαπάς την όπερα, ούτε Μοσχολιού, ούτε Μίκη Θοδωράκης, ούτε Χουντίνι. Οπότε, δεν μπορεί, το πήγαινε το γραμματάκι, η Λαΐς. Καθότι ούτε Άξιον Εστί γράφεται για τα φράγκα, ούτε στο ποτάμι δεμένος με αλυσίδες μέσα σε κιβώτιο καρφωμένο και βαρίδια μέσα να πάει στο πάτο πέφτεις για τα φράγκα. Λέω εγώ τώρα, εσείς μπορεί να διαφωνείτε. Γιατί εγώ το πάθος και τη βουρλισία του αλλουνού το σέβομαι, κι...
Διαβάστε περισσότερα