Υπέροχα μαργαριτάρια του ύπνου και του βίου μου

Εψές εόρταζε και η Κριστίν Κήλερ. Για τους νεότερους που δεν ξέρουν, η Κριστίν έγινε διαβόητη από το νταραβέρι που είχε με τον Προφούμο. Αυτός ο Προφούμο ήταν υπουργός πολέμου στην Αγγλία. Που ήταν σαν υπουργός αμύνης, αλλά όχι ακριβώς, περιείχε μόνο τον στρατό ξηράς. Δυστυχώς το νταραβέρι γύρισε σε σκάνδαλο, κι’ έγινε της κακομοίρας. Αλλά ας πιάσω το αφήγημα εξ αρχής.   Αυτή η Κριστίν από δεκαεπτά ετών δούλευε χορεύτρια σ’ ένα ιδιωτικό κλαμπ της αριστοκρατίας, αλλά χορεύτρια τόπλες, ήτανε της μόδας αυτό στην Αγγλία. Εκεί γνώρισε έναν Στήβεν Γουώρντ, ο οποίος ήταν χειροπράκτης διάσημος και λίγο ζωγράφος, και λόγω επαγγέλματος ήξερε πολύ καλό κόζσμο και υπόκοζμο. Ο Στήβεν είχε έναν φίλο υποκόμη Άστον ονόματι, ο οποίος χαμουρευόταν με ένα άλλο κορίτσι που του το γνώρισε πάλι ο Στήβεν, Μάντη ονόματι, και τούδωσε ένα σπιτάκι κειδίπλα στον πύργο του να οργανώνει παρτάκια. Οπότε Ιούλιος ήταν, στα 1961, γινόταν το παρτάκι του Στήβεν στο σπιτάκι, και στον πύργο γινόταν ένα άλλο παρτάκι με ...

  Ήταν κάποτε ένα μουσικό συγκρότημα καναδοί. Αυτοί είχανε νοικιάσει ένα σπίτι στο Γούντστοκ, εκεί που έγινε το εβέντ και παίξαν κιόλας, το Μεγάλο Ροζ το λέγανε το σπίτι, είχαν κάνει και μια περιοδεία με τον Μπομπ Ντύλαν, ήτανε η μπάντα του Ντύλαν δηλαδή. Εξ ου και το όνομα του συγκροτήματος, αφού αλλάξανε μερικά καταλήξαν να λέγονται The Band. Είχανε φτιάξει κι’ ένα στούντιο στο υπόγειο και γράφανε, πρώτα με τον Ντύλαν, μετά τα δικά τους. Πέρναν και κανά ναρκωτικό, αλλά όχι να γίνουνε χάλια όπως άλλοι. Διότι ο καθένας τους έπαιζε δυο τρία όργανα. Και περνάγανε μέγκλα. Αλλά αυτός που έγραφε τους στίχους και τις μουζικές ήταν ένας από το Τορόντο που τον λέγαν Ρόμπι, αυτός έπαιζε κιθάρες, και τραγούδαγε, αλλά έπαιζε και πιάνο, διότι το πιάνο αρμονικώς δίνει άλλες διαστάσεις στη σύνθεση, άρα και στην μελωδία όπως δημιουργείται και στους στίχους επίσης, πλαταίνει και βαθαίνει την φαντασία το πιάνο, εκεί απάνω που φτιάχνεις το τραγούδι. Λοιπόν, αυτός ο Ρόμπι είχε στήσει μία περίπου ...