Υπέροχα μαργαριτάρια του ύπνου και του βίου μου

  -Γιατί λες πως είσαι δεξιός; τον ρώτησα. Ήμασταν στο στούντιο το φθινόπωρο του 1981, και γράφαμε τα τραγούδια της Κέρκυρας. Μόλις είχε κερδίσει το ΠΑΣΟΚ τις εκλογές. Άρχισε να μου λέει πως είναι συνδεδεμένος με την δεξιά, τον Καραμανλή και τον Αβέρωφ, και συνεπώς ήταν θέμα ευπρέπειας να υποβάλει την παραίτησή του από το Τρίτο. Και πως στην Αμερική είχε πάει τότε για άλλους λόγους, κι' όχι πως τον κυνηγούσε η χούντα, και δεν μπορούσε να βγει να κάνει τώρα τον αντιστασιακό, όπως διάφοροι άλλοι, όνομα και μη χωριό. Λες και τούλεγα να βγει να πει πως είναι αριστερός, δηλαδή. (Οφείλω να πω πως χάρη στην φιλία του με τον Αβέρωφ, υπουργό εθνικής αμύνης, είχα βρεθεί κι' εγώ να τραγουδάω πριν ένα μήνα στην Κέρκυρα. Διότι αυτός πήρε τηλέφωνο τον Αβέρωφ, κι' ο Αβέρωφ πήρε τον υπασπιστή του να πάρει τον κυβερνήτη μου να μου δώσει άδεια, διότι υπηρετούσα στο Ναυτικό σ' ένα πλοίο εγώ.) Για τα άλλα, ποτέ δεν είπε κουβέντα. Εκεί γύρω στα Χριστούγεννα του 1944 η ΕΠΟΝ Παγκρατίο...

-Τι γίνεσθε μητέρα; -Ναι, τι γίνεσθε μητέρα, όλο ειρωνείες είσαι! -Γιατί το λες αυτό; Εις ένδειξιν σεβασμού εγώ... -Σκατιά! -Γιατί μητέρα σκατιά το σπλάχνο σας; -Μπόγια, που σ' έλεγε κι' η γιαγιά σου. Ε μπόγια! -Μάρμω, σου έφερα ένα δωράκι. -Έφερες μιλφέιγ από την Δέσποινα; -Μιλφέιγ φτάνει, σούφερα προχτές. -Ψεύτη! -Βρε Μάρμω, μπουλάντησες; Δεν σούφερα προχτές, έφαγες και το μισό το δικό μου. Και της Νικολίνας θάτρωγες, αν σ' αφήναμε. -Αααα (κάνει πως δεν θυμάται, ή πως θυμήθηκε αμυδρά.) - Λοιπόν, είχαμε πάει στην αναδρομική του Μόραλη. -Ωραία ήταν; -Χαμός γινόταν, ήταν τελευταία μέρα. Και τυχερή, γιατί μας ξενάγησε ο επιμελητής της έκθεσης. -Εμένα δεν με πήγες. -Δεν σε πήγα διότι δεν γίνεται οι άλλοι να πηγαίνουν με τα πόδια κι' εσύ να πετάς αποπάνω. Λοιπόν άκου, είχανε και τα σκίτσα από τα κουστούμια, τα σκηνικά, όλα. Είχαμε κι' εμείς ένα κορνιζαρισμένο στο σπίτι, που σούχε χαρίσει ο Μόρα...

 Γύρω στο 1960, η Ντίνα με την αδερφή μου. Γιατί, πότε και πως πήρε των ομματιώ της κι' έφυγε από τη Σάμη, ποτέ δεν μάθαμε. Δεν μίλαγε γι' αυτό το θέμα. Ούτε και γιατί παράτησε μετά τα καπνοχώραφα και κατέβηκε στην Αθήνα. Εμάς, μας την σύστησε μια μακρινή συγγένισσα. Δούλευε ο πατέρας μου, δούλευε κι' η μάνα μου. Κι' ήρθε η Ντίνα να κρατάει το σπίτι, κι' εμάς τα δύο. Εγώ της πρώτης δημοτικού, η αδερφή μου ενός χρόνου. Τσιγάρα Άριστα Ματσάγγου σέρτικα. Της λέει ο πατέρας μου -που κάπνιζε Παλλάς φίλτρο- γιατί δεν καπνίζεις αυτά που είναι πιο ελαφρά; και της πρόσφερε. Όχι, του λέει, εγώ αυτά προτιμάω, του Ματσάγγου. Καφές στο μπρίκι, δεν υπήρχε και άλλος καφές τότε, νομίζω το καφέ ήταν και το αγαπημένο της χρώμα, μπεζ φούστα, καφέ σκούρο ζακέτα, και καφέ προς το κόκκινο μαντήλα, απαρεγκλίτως όταν έβγαινε έξω. Είχε βέβαια και πολύχρωμες μεταξωτές, με τα καλά της για την Κυριακή που είχε ρεπό. Και μία κορμοστασιά λαμπάδα, την καμάρωνε η μάνα μου, που ήταν και σ...

(Στους δικηγόρους που τραγουδάνε τις νύχτες.) Με πήρε η θεία μου η Ελένη τηλέφωνο, και μου είπε πως είπε στον κύριο Μανώλη Π. πως αυτός που πήρε το βραβείο της Κέρκυρας, που έλεγε την Σανταρόζα, ε λοιπόν, ήταν ο ανηψιός της, ο γιός του Νίκου -εγώ είμαι αυτός ο ανηψιός- και πως είχα σπουδάσει νομικά, και δεν παρέλειψε μάλιστα να του πει πως είχα αριστεύσει στις πτυχιακές, στο Αστικό είχα πάρει 10/10. Και πως ήθελα να γίνω δικηγόρος, κι' αν ενδιαφερόταν να με πάρει ασκούμενο στο γραφείο του. Ενδιαφερόταν για το μέλλον μου, η θεία μου η Ελένη. Και ο κύριος Μανώλης είπε ναι, πολύ ευχαρίστως, και ήθελε κι' αυτός πολύ να με γνωρίσει, και να πάμε σπίτι του κανά απόγευμα που θάχα εξόδου. -Ήμασταν πολύ φίλοι από προπολεμικώς με την γυναίκα του, την Αλίκη, έμενε από τότε   στου Γκύζη αυτή. Και μετά ήμασταν μαζί στο ΕΑΜ. -Ήσουνα κι' εσύ στο ΕΑΜ, θεία; ρώτησα. -Πως δεν ήμουνα, δεν ήμουνα στην Αλληλεγγύη; Κι' εγώ, κι' ο πατέρας σου, κι' ο θειός σου ο Τά...