Υπέροχα μαργαριτάρια του ύπνου και του βίου μου

-Τι γίνεσθε μητέρα; -Ναι, τι γίνεσθε μητέρα, όλο ειρωνείες είσαι! -Γιατί το λες αυτό; Εις ένδειξιν σεβασμού εγώ... -Σκατιά! -Γιατί μητέρα σκατιά το σπλάχνο σας; -Μπόγια, που σ' έλεγε κι' η γιαγιά σου. Ε μπόγια! -Μάρμω, σου έφερα ένα δωράκι. -Έφερες μιλφέιγ από την Δέσποινα; -Μιλφέιγ φτάνει, σούφερα προχτές. -Ψεύτη! -Βρε Μάρμω, μπουλάντησες; Δεν σούφερα προχτές, έφαγες και το μισό το δικό μου. Και της Νικολίνας θάτρωγες, αν σ' αφήναμε. -Αααα (κάνει πως δεν θυμάται, ή πως θυμήθηκε αμυδρά.) - Λοιπόν, είχαμε πάει στην αναδρομική του Μόραλη. -Ωραία ήταν; -Χαμός γινόταν, ήταν τελευταία μέρα. Και τυχερή, γιατί μας ξενάγησε ο επιμελητής της έκθεσης. -Εμένα δεν με πήγες. -Δεν σε πήγα διότι δεν γίνεται οι άλλοι να πηγαίνουν με τα πόδια κι' εσύ να πετάς αποπάνω. Λοιπόν άκου, είχανε και τα σκίτσα από τα κουστούμια, τα σκηνικά, όλα. Είχαμε κι' εμείς ένα κορνιζαρισμένο στο σπίτι, που σούχε χαρίσει ο Μόρα...

 Γύρω στο 1960, η Ντίνα με την αδερφή μου. Γιατί, πότε και πως πήρε των ομματιώ της κι' έφυγε από τη Σάμη, ποτέ δεν μάθαμε. Δεν μίλαγε γι' αυτό το θέμα. Ούτε και γιατί παράτησε μετά τα καπνοχώραφα και κατέβηκε στην Αθήνα. Εμάς, μας την σύστησε μια μακρινή συγγένισσα. Δούλευε ο πατέρας μου, δούλευε κι' η μάνα μου. Κι' ήρθε η Ντίνα να κρατάει το σπίτι, κι' εμάς τα δύο. Εγώ της πρώτης δημοτικού, η αδερφή μου ενός χρόνου. Τσιγάρα Άριστα Ματσάγγου σέρτικα. Της λέει ο πατέρας μου -που κάπνιζε Παλλάς φίλτρο- γιατί δεν καπνίζεις αυτά που είναι πιο ελαφρά; και της πρόσφερε. Όχι, του λέει, εγώ αυτά προτιμάω, του Ματσάγγου. Καφές στο μπρίκι, δεν υπήρχε και άλλος καφές τότε, νομίζω το καφέ ήταν και το αγαπημένο της χρώμα, μπεζ φούστα, καφέ σκούρο ζακέτα, και καφέ προς το κόκκινο μαντήλα, απαρεγκλίτως όταν έβγαινε έξω. Είχε βέβαια και πολύχρωμες μεταξωτές, με τα καλά της για την Κυριακή που είχε ρεπό. Και μία κορμοστασιά λαμπάδα, την καμάρωνε η μάνα μου, που ήταν και σ...

(Στους δικηγόρους που τραγουδάνε τις νύχτες.) Με πήρε η θεία μου η Ελένη τηλέφωνο, και μου είπε πως είπε στον κύριο Μανώλη Π. πως αυτός που πήρε το βραβείο της Κέρκυρας, που έλεγε την Σανταρόζα, ε λοιπόν, ήταν ο ανηψιός της, ο γιός του Νίκου -εγώ είμαι αυτός ο ανηψιός- και πως είχα σπουδάσει νομικά, και δεν παρέλειψε μάλιστα να του πει πως είχα αριστεύσει στις πτυχιακές, στο Αστικό είχα πάρει 10/10. Και πως ήθελα να γίνω δικηγόρος, κι' αν ενδιαφερόταν να με πάρει ασκούμενο στο γραφείο του. Ενδιαφερόταν για το μέλλον μου, η θεία μου η Ελένη. Και ο κύριος Μανώλης είπε ναι, πολύ ευχαρίστως, και ήθελε κι' αυτός πολύ να με γνωρίσει, και να πάμε σπίτι του κανά απόγευμα που θάχα εξόδου. -Ήμασταν πολύ φίλοι από προπολεμικώς με την γυναίκα του, την Αλίκη, έμενε από τότε   στου Γκύζη αυτή. Και μετά ήμασταν μαζί στο ΕΑΜ. -Ήσουνα κι' εσύ στο ΕΑΜ, θεία; ρώτησα. -Πως δεν ήμουνα, δεν ήμουνα στην Αλληλεγγύη; Κι' εγώ, κι' ο πατέρας σου, κι' ο θειός σου ο Τά...

Ξεκινήσανε οι γραίες να πάνε εκδρομή στην Βεργίνα. Θα περνάγανε το πούλμαν και από την Νάουσα. Ειδοποιήθηκε ο Δήμος, ο οποίος έχει πρώτη προτεραιότητα την ανάπτυξη του Τουρισμού. Και έστησαν αστραπιαίως ένα χάπενινγκ, να τους υποδεχθεί στην πόλη ο Μεγαλέξαντρος, που θα πηγαίνανε προσκύνημα το πούλμαν στον τάφο του πατέρα του. Έτσι γίναν τα πράματα, κύριε Πρόεδρε, και τ' άλλα που μάθατε εσείς στην Αθήνα είναι συκοφαντίες. Η ζωγραφιά: Γαλήνιο δειλινό του Νοέμβρη, κάπου στην Κεντρική Μακεδονία. Ακρυλικά και παστέλ στο μπλοκ του Γιατρού, 31Χ25 cm . Από μία φωτό του Ταξιδευτή και Επιστροφέα Βασίλη Τουμαζάτου,  κλικ εδώ για την φωτό

Ακρυλικά και παστέλ σε Α4 πολυτελείας.

Kapitänleutnant   Karl-Adolf Schlitt Ξέρετε τι διαφορά έχει ο γέρος και το υποβρύχιο; Η διαφορά είναι πως ο γέρος μπορεί να πάει και από πέσιμο, ενώ το υποβρύχιο όχι. Όπερ έστι μεθερμηνευόμενον πως το υποβρύχιον μπορεί να πάει από χέσιμο όπως ο γέρος. Εξηγούμαι για να μην παρεξηγούμαι. Ήτανε ένα υποβρύχιο γερμανικόν ονόματι U -1206, πολύ σπέσιαλ ολοκαίνουργιο, ούτε έγερνε ούτε τίποτα, ηυξημένη αυτονομία είχε, κι' ένα σύστημα με σουλήνα σαν αναπνευστήρα ξερωγώ, να βυθίζει στα ρηχά και να μπορεί να δουλεύει τις ντήζελ* να πηγαίνει. Είχε κι' ένα σύστημα σα Τζηπηές, τον παππού του Τζηπηές δηλαδή, γιατί είμαστε Απρίλιο του 1945, και ο πόλεμος δεν είχε τελειώσει ακόμα. Ξεκίνησε λοιπόν το υποβρύχιον από την Νορβηγία, να πάει παρθενικό ταξίδι δια τας ακτάς της Σκωτίας, περιπολία να βρει καμιά εφοδιοπομπή να τορπιλίσει. Με το που ήτανε μέσα στον Ωκεανό, του χαλάει η μία ντήζελ. Δεν πειράζει, λέει ο κυβερνήτης, ο καπετάνιος δηλαδή, ο οποίος ήταν και νεαρός υποπλοίαρχος, ν...

Θα τα μάθατε στις ειδήσεις, αλλά θα σας τα πω εγώ πως γίνανε τα πράματα, διότι έχω προσωπική εμπειρία. Προχτές είχα πάει με την σύζυγό μου να δούμε τον Τζόκερ στην Αελλώ. Όπως έχετε διαπιστώσει όλοι, είμαι μπέημπηφέης, δηλαδή δεν με κάνεις πάνω από δεκαπέντε, άντε σκάρτα δεκάξι. Εκεί που καθόμασταν στην ουρά να βγάλουμε εισιτήριο, νάσου η αστυνομία, λέει στην σύζυγό μου να φύγουμε διότι είμαι ανήλικος. Βρε καλέ μου, βρε κακέ μου, μάλλιασε η γλώσσα της αυτηνής να τους εξηγεί, τίποτα οι αστυνομικοί, αμετάπειστοι, ο ανήλικος έξω. Να δείξω ταυτότητα, λέει. Αλλά δεν την είχα μαζί μου. Να μη σας πολυλογώ, ήτανε και δύο κυρίες που κοιτάγανε μαζί με τους περίεργους που μαζευτήκανε. Και δεν μιλάγανε. Εμένα μου έκαναν εντύπωση, διότι φόραγαν κάτι καμπαρτίνες δερμάτινες, μαύρες, τι διάλο είπα, με τέτοια ζέστη, αλλά δεν έδωσα σημασία. Οπότε πλησιάσανε αυτές, και λένε της συζύγου να τις ακολουθήσουμε δια εξακρίβωσην στοιχείων διότι υπάρχει και παραμέλησις ανηλίκου (εγώ είμαι αυτός.) ...